Dağlar da bir yiğit gezer,

Nam ile hayranlık bezer,

Halk bostanında nice,

İhtişamcıları üzer.

Arap oğlan derler ismine,

Çelik siper gerer göğsüne,

Can feda eder namus uğruna,

Kahraman misali her bela’da

Gittiği yerde namın eker,

Dostlara güzel keker,

MURTANALI göbüt beyine,

Fermanı karar okur.

Huzur bulup kalmazmış evinde,

Yastığı kurşun dolarmış ceviz ağacında,

Sabah baksalar Arap oğlan yine ayakta,

Şaşmış MURTANALILILAR kalmamış TÜRKDE.

Fedai dinlerdi büyük sözü,

Dinlerken göğnürdü öz’ü,

Bak ferman ne eyledi bizi,

Görmek isterim nice dost yüzü.

                   FEDAİ BİRCAN