Gece bir ses gelir derinden,

Damarları okşayan aralıklarla,

Uzunca çaları var ses tonunda,

İnsana irkinti verir yatağında.

Bulutlar yıldızları gizlediğinde,

Dağlar öç karanlığa çekildiğinde,

Korkunç bir karanlık çöktüğünde,

Gelir o ses derinden, derinden.

Zamanı kemiren saniyeler ilerler,

Gece insan uykuya dalar,

Gürce bir ses yakından,

Uzaklaşır ve kaybolur derinden.

Her gün aynı yerde öter,

Sanki bir şeyler ister,

Bir yaz boyu devam eder,

Bazı anlar olmaz bilmem nere gider.

Bence efsaneyi aramalıdır,

Herhalde dilekle kuş olan insandır,

Yusufçuğun bulamadığı koyundur,

Yine belki Fatma ile aramaktadır.

Fedai böyle bir masal duydu,

Masala müteakip dedi,

Yusufçuğun derdinden pay aldı,

Düşündü derinden, derinden.

                                   FEDAİ BİRCAN